Energie scheiden

Soms komt er een onderwerp langs waarvan ik denk: daar heb ik toch ooit over geschreven? Al zoekend tussen al die woorden die ik de laptop in heb geklopt, kwam ik een paar mooie stukjes tegen die ook nu nog actueel zijn, ondanks mijn groei en andere kijk op veel zaken. Het stukje waar ik naar zocht kon ik natuurlijk niet vinden, maar ik zal proberen het nog eens te beschrijven.

Het onderwerp waar ik naar zocht is een van de grootste uitdagingen in mijn leven, het leven met mijn lief, in alle verschil en gelijkheid die we bij elkaar ervaren. Intens verdriet wisselde af met het hoogste gejuich, zeker weten wij horen samen en beseffen: ‘ik wil niet meer, ook al wil ik wel’.

Totdat iemand zegt: ‘je moet uit zijn energie stappen’.

Dat klonk interessant, maar hoe dan? Daar kreeg ik geen handleiding bij en daarom ging ik maar zelf oefenen. Iedere keer als er iets gebeurde wat niet fijn voelde, dacht ik heel bewust  ‘dit is niet van mij, hier ga ik niet in mee’. Soms zei ik dat zelfs hardop, maar dat kwam meestal niet over. Naarmate ik dit vaker toepaste en voelde dat dit daadwerkelijk opluchting gaf, wilde ik het uitbreiden naar die momenten dat we het wel goed hadden maar ik me niet wilde verliezen in zijn gevoel. Ook op die momenten zocht ik heel bewust naar mijn gevoel, wat zat er bij mij vanbinnen? Bij wat van ons samen leek, bleek heel vaak toch dat een van beiden zich conformeerde aan de ander, niet erg als niemand er last van heeft, maar ik was nou eenmaal bezig met me losmaken en dan moet het ook helemaal. Perfectionisme is my middle name.

Wat in dit proces heel goed heeft geholpen was de komst van een caravan op een jaarplaats in ons leven. Hierdoor konden we ook lijfelijk uit elkaars energie stappen. Dan gebeurde het rare dat ik snakte om even alleen te zijn bij mij het moment dat we elkaar uitzwaaiden, de tranen over mijn wangen liepen en dan kon ik me al niet meer voorstellen dat ik alleen wilde zijn, terwijl alleen zijn zo heerlijk is op zijn tijd. Ik kwam erachter dat vooral het afscheid nemen het verdrietmoment was en dat het even los van elkaar zijn heel fijn voelde. Naarmate ik dat gevoel beter leerde kennen, kon ik dat ook oproepen terwijl we samen waren. Ik zie het als het uit elkaar schuiven van elkaar overlappende gordijnen, ik bepaal voor hoever ik ze uitelkaar schuif, net zoals hij voor zichzelf bepaalt hoe ver hij ze open wil schuiven. Deze techniek beheersen we nu zo goed dat we al gedurende een hele tijd samen in een toercaravan kunnen wonen zonder elkaar in de weg te zitten en ieder ook kunnen kiezen om onze energie bewust in elkaar op te laten gaan. Als je de energie ziet als het contact op zielsniveau, kun je hier onafhankelijk van de ander mee verbinden of afscheiden zonder dat de ander daar last van heeft in het aardse zijn.